شهادت رهبر انقلاب به دست اشقی‌الاشقیا؛ عهدی که با خون تازه شد
امروز ایران داغدار است.داغدار مردی که سال‌ها در میدان ایمان، سیاست، جهاد، صبر و هدایت ایستاد و تا آخرین لحظه، قامتش را از زیر بار مسئولیت بیرون نکشید. داغدار رهبری که شهادت برای او آرزویی دور نبود؛ راهی بود که همیشه خود را برای آن آماده کرده بود. او از نسلی بود که زندگی را با مجاهدت شناخت، مسئولیت را با رنج پذیرفت و مرگ در راه خدا را پایان نمی‌دانست؛ بلکه آغاز جاودانگی می‌دانست.شهادت رهبر انقلاب به دست اشقی‌الاشقیا امریکای خونخوار و اسرائیل جنایتکار، زخمی سنگین بر پیکر امت اسلامی و ملت ایران است. این حادثه تنها از دست دادن یک شخصیت سیاسی نیست؛ فقدان ستون صبر، بصیرت و ایستادگی ملتی است که سال‌ها در سخت‌ترین میدان‌ها، چشم به هدایت او داشت. امروز دل‌های مردم آتش گرفته است؛ نه از سر ضعف، بلکه از عمق وفاداری.او همیشه آماده شهادت بود. این آمادگی در کلام، رفتار، منش و انتخاب‌هایش پیدا بود. کسی که عمری را در مسیر انقلاب، دفاع از اسلام، ایستادگی برابر دشمنان و پاسداری از عزت مردم گذراند، طبیعی بود که پایان راهش نیز رنگ شهادت بگیرد. شهادت برای چنین مردانی حادثه نیست؛ امضای پایانی یک عمر بندگی و جهاد است.
اما داغ مردم، تنها با اشک آرام نمی‌شود. خون مظلوم اگر بی‌پاسخ بماند، راه را برای تکرار جنایت باز می‌کند. قرآن کریم با صراحت می‌فرماید: «وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ»؛ در قصاص برای شما زندگی است، ای صاحبان خرد، باشد که پرهیزگار شوید. این آیه شریفه، قصاص را انتقام کور و آشوب‌طلبانه نمی‌داند؛ آن را ضامن حیات، امنیت و بازدارندگی معرفی می‌کند. امروز مطالبه ملت روشن است: خون رهبر شهید باید از مسیر حق، عدالت و اقتدار پاسخ داده شود. عاملان و آمران این جنایت باید بدانند که ملت ایران اهل فراموشی نیستند. این ملت، داغدار می‌شود، اما زمین نمی‌نشیند؛ اشک می‌ریزد، اما عقب نمی‌رود؛ عزادار می‌شود، اما از خون شهید خود نمی‌گذرد.حضور مردم در آیین‌های تشییع، تنها یک مراسم سوگواری نیست؛ اعلام وفاداری است. مشهد، قم و تهران باید شاهد حضور پرشکوه مردمی باشند که آمده‌اند بگویند راه رهبر شهید ادامه دارد. هر قدم در این تشییع، یک بیعت دوباره است؛ بیعت با اسلام، انقلاب، ولایت و خون شهیدان. دشمن باید ببیند که ترور، امت را متلاشی نمی‌کند؛ امت را بیدارتر، یکپارچه‌تر و مصمم‌تر می‌سازد.این روزها، حضور ما لازم است. نه برای نمایش، نه برای شعارهای کم‌عمق و مصرفی، بلکه برای آنکه تاریخ بداند این ملت در روز سخت، میدان را خالی نکرد.
تشییع پیکر رهبر شهید، صحنه‌ای است برای اعلام این حقیقت که ملت ایران در برابر جنایت، مرعوب نمی‌شود و در برابر فتنه، پراکنده نمی‌گردد.
امروز، در کنار اندوه بزرگ شهادت، مسئولیت بزرگی نیز بر دوش ماست: حفظ وحدت، حمایت از مسیر ولایت و ایستادن پشت سر رهبر جدید انقلاب، حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای حفظه‌الله تعالی.حمایت از رهبر جدید، ادامه همان عهدی است که با رهبر شهید بسته‌ایم. دشمنان خیال می‌کنند با زدن یک پیکر، می‌توانند یک مسیر را متوقف کنند؛ زهی خیال خام. مسیر ولایت با خون شهیدان آبیاری شده و با حضور مردم زنده مانده است. این پرچم بر زمین نمی‌ماند، چون ملتی پشت آن ایستاده که معنای داغ، عهد و ایستادگی را خوب می‌فهمد.امروز روز گریه است، اما روز ضعف نیست. روز سوگ است، اما روز عقب‌نشینی نیست. روز وداع است، اما روز پایان نیست. شهادت رهبر انقلاب، خون تازه‌ای در رگ‌های این ملت جاری کرده است؛ خونی که باید به بصیرت، وحدت، حضور و مطالبه عدالت تبدیل شود.رهبر شهید رفت، اما راهش نرفت.پرچم او بر زمین نماند.ملت ایران داغدار است، اما ایستاده است.و این ایستادگی، پاسخ اول ما به استکبار جهانی است؛ پاسخ نهایی را عدالت، اقتدار و قصاص الهی رقم خواهد زد.